Drottinn minn dýri

hvað ég er fegin að þessi vika sé að renna sitt skeið á enda. Þvílík og önnur eins skíta vika leyfi ég mér að segja. Veðrið hefur verið ógeðslegt, rigning og rok á reykvíska vísu og svo er hjólið mitt bilað þannig að ég hef þurft að treysta á guð, lukkuna og strætó til að komast til og frá vinnu. Þaðr að auki hef ég varla geta sest niður fyrir harðsperrum í lærunum eftir bodypump-tíma mánudagsins. En það er nú svosem í lagi.

Aðalástæðan

fyrir neikvæðni minni er þó að flensan hefur hafið innreið sína á minn vinnustað og það svo um munar. Önnu hver manneskja er veik heima, slöpp í vinnunni eða heima með veikt barn. Ég, sem átti að vera í fríi í gær, þurfti auðvitað að mæta í vinnu vegna manneklu. Það er nú auðvelt að tapa gleðinni yfir smærri hlutum en því.

Daginn í dag

byrjaði ég á því að uppgvötva klukkan 07:07 að ég var orðin alltof sein. Nákvæmlega 13 mínútum síðan stóð ég úti á stoppustöð. Það er persónulegt met. Vinnudagurinn hófst svo með tölvuvandamálum sem stressuðu tannlækninn sem ég var að aðstoða upp úr öllu valdi. Svo urðu margir samverkandi þættir til þess að það var gjörsamlega snarbrjálað að gera og við vorum að minnsta kosti hálftíma of seinar alveg fram til klukkan 15:00 þrátt fyrir að hafa ekki tekið mat. Klukkan þrjú var ég komin með kaffiþorstahausverk enda hafði ég ekki ennþá fengið morgunkaffibollann. En við kláruðum þó á réttum tíma svo ég náði strætó heim. Það er þó eitthvað.

Þangað til næst...góða helgi!

Í desember

á hverju ári koma jólin. Og í lok október á hverju ári koma fyrstu jólaauglýsingarnr. Og á sama tíma á hverju ári byrjar fólk að býsnast yfir því að þetta sé nú allt of snemmt.

Jólaauglýsingar í nóvember, hvað þá október trufla mig bara ekki neitt.

Fólk talar um að þetta sé allt of snemmt. Mér finnst fínt að vera minnt á það að jólin nálgast og það sé líklega best að fara að pæla í öllu því sem ég vil og ég þarf að ná fyrir 24. des. Ég nenni nefnilega ekki að vera á síðustu stundu með allt...þó ég sé það nú reyndar yfirleitt.
Fólk talar um að það sé orðið svo leitt á að heyra jóla-þetta og jóla-hitt í svo langan tíma að það komist ekki í almennilegt jólaskap þegar til á að taka. Nú get ég ekki talað fyrir aðra en sjálf fyllist ég ekki heilögum jólaanda við það eitt að sjá jólasveina á mjólkurfernum eða heyra um jólatilboð á hinu og þessu. Ég er því ekki búin með jólaskapið um miðjan desember enda kemst ég fyrst í jólaskap þegar kveðjurnar eru lesnar á Þorláksmessu og skiptir þá engu þó ég sé búin að sjá IKEA-jólaauglýsingar með reglulegu millibili í tvo mánuði.

Jæja, þá er það frá.

Það er dagur íslenskrar tungu í dag og af því tilefni gerði ég mitt besta til að kenna samstarfsfólki mínu að bera fram eð. Kom það til af því að yfirmenn mínir höfðu komist í kynni við einhvern Daða og spurðu mig að því hvort nafnið Daddí væri algengt nafn á Íslandi. Það tók mig smá stund að átta mig á því hvaða nafn þau voru að tala um en vonandi geta þau kallað manngreyið réttu nafni hér eftir.

Þangað til næst...eððððððð

Ég er búin

að ætla mér að blogga svo oft undanfarna daga að ég er komin með samviskubit. Eða það er nú kannski aðeins of djúpt í árina tekið. Um leið og þetta blogg fer að valda mér samviskubiti hætti ég.

Í gær

skutluðum við Dagný eiginmönnunum til Billund í veg fyrir flugvél sem flutti þá til Londan hvaðan þeir tóku svo lest til fyrirheitna landsins Liverpool. Þegar þetta er skrifað eru þeir félagar líklega búnir að koma sér fyrir í stúkunni og byrjaðir að öskra sig hása. Vonandi skila öskrin tilætluðum árangri...Já þetta er ungt og leikur sér.

Á meðan

mun ÉG ráða á hvað horft er í sjónvarpinu!

Þangað til næst...You'll never walk alone

"I didn't know that people from your country were so crasy "

kallaði pólskur samstarfsmaður minn til mín í gegnum jólalögin sem ómuðu á skólabarnum hans Kjartans á föstudagskvöldið. Ég hafði fyrr um daginn brunað til Odense og til baka með þessum tiltekna kollega til að hjálpa til á stofunni sem Godt Smil opnaði þar fyrir mánuði. Á leiðinni heim hringdi Kjartan og spurði hvort ég vildi ekki koma á J-dags fest á skólabarnum, en J-dagurinn kallast sá dagur þegar byrjað er að selja jólabjórinn á öldurhúsum Danmerkur. Jið stendur semsagt fyrir jul. Auðvitað vildi ég það og að sjálfsögðu dróg ég samstarfsmanninn með. Þegar skemmtanaglaðir íslendingar lenda í danska brjálæðinu sem fylgir J-deginum er það ávísun á gott partý og tannlæknirinn pólski var í sjöunda himni með tjúttið. Gott mál.

Misjafnt hafast mennirnir að

og á meðan við eyddum laugardeginum í að jafna okkur eftir djammið og éta ruslfæði gerði Pálmar, einn tengdasonur ættarinnar, sér lítið fyrir og varð í þriðja sæti á alþjóðlegu móti í Crossfit sem haldið var Halmstad í Svíþjóð. Vegalengdin héðan og til Halmstad er eiginlega sorglega stutt í loftlínu en þrátt fyrir mikla rannsóknarvinnu tókst okkur hvorki að finna ferju eða flug sem hefði komið okkur yfir á skikkanlegum tíma og á skikkanlegu verði. Við verðum því bara að treysta á að Pálmar sýni okkur æfingarnar um jólin...hehe;)

Þangað til næst...þekki bara afreksmenn

Undanfarna viku

erum við búin að hafa einstaklega góða gesti. Enginn önnur en Linda Elín mætti á svæðið og með ömmu sína og afa með sér. Þar sem þau eru nú frekar sjaldséðir gestir í ríki drottningar ákvað Danmerkurdeild Brunnárættarinnar að efna til ættarmóts um síðustu helgi. Eins og svo oft áður var það Álaborgarfjölskyldan sem hafði veg og vanda af skipulagningunni og hýsti allan skarann. Þar eyddum við helginni í góðu yfirlæti og brölluðum ýmislegt.

Þar fyrir utan

skoðuðum við bæði Landbúnaðarsafn og gamlan herragarð, fundum fjársjóði á flóamörkuðum og tíndum hnetur í garðinum. Eitt stórt hygge semsagt. Myndir segja meira en mörg orð og þær er að finna á myndasíðunni.

Þríeikið

flaug svo aftur á klakann í gær og hjá okkur tók grár hversdagurinn við í orðsins fyllstu merkingu því veðrið hefur verið einkar grátt og rigningarlegt. En svona er það nú bara.

Þangað til næst...gleðilegan nóvember